Tłumy miłośników lotnictwa zebrały się w poniedziałek na lotnisku Babice na warszawskim Bemowie, by przywitać samolot „Princess Amalia”. Do stolicy Polski przyleciał z Niemiec, a we wtorek poleci do Czech. – Ten model jest akurat z 1944 roku. I jest w znakomitym stanie, nie ma się czego bać – namawiał mnie do lotu David Garcia, szef linii Air France i KLM w Polsce, które wyremontowały Dakotę i teraz oferują loty turystyczne, ale głównie nad Amsterdamem.

Panowie z przodu, a panie z tyłu

„Witam państwa na pokładzie samolotu. Panowie proszeni są o zajmowanie miejsc z przodu, a panie z tyłu” – takim komunikatem powitała nas stewardesa. Rozdała czekoladki i poprosiła o zapięcie pasów. 18 pasażerów (tylu mieści się na pokładzie) zajęło miejsca.

Chwilę później DC-3 odpalił silniki i wystartował. Nie powiem, bujało jak w żadnym innym samolocie. Ale za to było cicho. Silniki pracowały znacznie ciszej niż w ATR-ach, które latają między polskimi miastami. Do tego bardzo wygodne fotele ze stolikami wyjmowanymi z podłokietników i… kwadratowe okienka.

Byłem nad Bemowem, Wolą, Ochotą, Mokotowem Pragą, Legionowem i Puszczą Kampinoską. Warszawa z lotu ptaka? Bloki, bloki, bloki…

Po kwadransie kapitan poprosił o zajęcie miejsc i wylądowaliśmy w Babicach. Na pamiątkę certyfikat potwierdzający lot oraz pamiątkowe zdjęcie. I wspomnienia na całe życie.

Przed II wojną światową Dakota latała głównie na trasach europejskich. – W latach 50. takie samoloty obsługiwały połączenie z Amsterdamu do Warszawy – opowiada David Garcia. – Pierwszy daleki lot samolot odbył do Sydney. Z międzylądowaniami podróż trwała jedenaście dni, a np. do Dżakarty sześć dni.

Skąd się wzięła latająca księżniczka

DC-3 został skonstruowany przez Douglas Aircraft w Long Beach w Kalifornii. W grudniu 1935 roku odbył swój pierwszy lot. A we wrześniu 1936 amerykańskie linie lotnicze Trans World Airlines (TWA) zaczęły nim latać między Nowym Jorkiem, a Los Angeles.

Do 1947 roku zbudowano dokładnie 13641 samolotów tego typu. Alianci w czasie II wojny światowej wykorzystywali tę masywną maszynę jako samolot transportowy. Później DC-3 przebudowano tak, by zabierał głównie pasażerów. To dwusilnikowy śmigłowiec osiągający prędkość 260km/h. Jego zasięg wynosi 2500 km.

Maszyna DC-3, która przyleciała do Warszawy, ma za sobą bogata historię. Opuściła ona halę produkcyjną w kalifornijskiej fabryce w Long Beach 11 stycznia 1944 i została przekazana Air Force, gdzie – dzieląc losy innych samolotów tego typu – miała być wykorzystana do prowadzenia działań wojennych. Dwa lata później książę Holandii Bernhard kupił ten samolot od generała Eisenhowera. Początkowo używał go jako samolotu prywatnego, po czym przeznaczył na pierwszy samolot rządowy. Od tego czasu maszyna lata pod numerem rejestracyjnym PH-PBA.

Do wprowadzenia samolotów Fokker F 27 maszyna DC 3 była wykorzystywana na potrzeby rządu holenderskiego. Dopiero w 1975 roku samolot został wycofany z eksploatacji i wystawiony w Aviadome Museum na lotnisku Schiphol.

W 1998 roku towarzystwo Dutch Dakota Association przeprowadziło gruntowny remont PH-PBA, dzięki czemu samolot spełnia rygorystyczne wymagania przepisów UE i ponownie może uczestniczyć w ruchu lotniczym. Dzisiaj KLM jest najważniejszym sponsorem towarzystwa Dutch Dakota Association, które zaopiekowało się maszyną DC3 PH-PBA.

W 2006 roku samolot ten został polakierowany z jednej strony w barwach Air France, a z drugiej w barwach KLM. Aktualny wygląd maszyna otrzymała zimą 2010/2011 z okazji nadania jej imienia „Princess Amalia” – na cześć najmłodszej córki księcia Holandii Willema-Aleksandra.

Pionierzy lotnictwa

Linie Air France w pierwszych latach swojej działalności koncentrowały się na połączeniach między miastami we Francji i w swoich koloniach, natomiast KLM Royal Dutch Airlines od początku oferowały połączenia na trasach międzynarodowych – z bardzo prostego powodu: terytorium Holandii było za małe dla młodego prężnego przedsiębiorstwa.

Od 1956 roku linie KLM obsługują ze swojego rodzimego lotniska Amsterdam-Schiphol regularne połączenie z Warszawą.  Pierwszy rejs wykonał śmigłowy samolot typu Douglas DC-4 noszący imię „Paramaribo”, który na trasie z Polski do Holandii gościł pierwszych sześciu pasażerów i kilka płyt z muzyką Chopina.

Dzisiaj nadal wszystkie „drogi” KLM, w tym również cztery loty dziennie z Warszawy prowadzą przez Amsterdam, skąd samoloty KLM startują we wszystkie strony świata. KLM – innowacyjne przedsiębiorstwo także w dziedzinie serwisu – zapewnia swoim pasażerom bezpieczny i wygodny lot. W 1979 roku KLM jako pierwsza linia lotnicza wprowadziła odrębną kabinę dla pasażerów klasy biznes na rejsach do USA i Kanady.

ZOBACZ ZDJĘCIA!

„Świat cały jest tylko błękitną wklęsłością chińskiej filiżanki” – pisał Witkacy. Ten cytat wyjątkowo trafnie określa Szanghaj. W tej gigantycznej metropolii jest to co amerykańskie, angielskie, francuskie, niemieckie i… chińskie. Starbucksy, fishmaki w McDonaldzie, butiki Cartiera, roleksy na wystawach, uliczni sprzedawcy żywych motyli, szaszłyki z żab i czerwone lampiony.

Obserwując tę dwudziestomilionową, rozświetloną i pnącą się coraz wyżej metropolię ma się czasem wrażenie, że między gigantycznymi wieżowcami Szanghaju i nad wielopoziomowymi skrzyżowaniami brak już tylko statków z „Gwiezdnych Wojen”…

Ogrom i nowoczesność Szanghaju zaskakuje już od samych progów. Z lotniska Pudong, skąd można dolecieć w każde niemal miejsce świata, do centrum miasta można się dostać maglevem – superszybką, magnetyczną koleją. 30-kilometrową trasę pokonałem nim w niewiele ponad 7 minut. Maglev mknie ponad 300 km/h. Bezszelestnie i bez wstrząsów. Po drodze pierwsze widoki miasta zza szyby – las betonowych, białych wieżowców i szerokie, zakorkowane ulice.

Kilka minut później, jadąc już taksówką do hotelu, dostrzegam kolejną rzecz, która wprawia mnie w naprawdę spory zachwyt. Niesamowicie ogromny, wiszący most z wysokimi wieżami i spiralnymi podjazdami. Niemal przyklejam się do szyby, żeby jeszcze więcej zobaczyć, Chińczyk z obojętną miną jedzie dalej… I co z tego, że to Nanpu Bridge – czwarty co do wielkości wiszący most na świecie, który łącznie z wiaduktami ciągnie się ponad 8 km. „Dla taksówkarza to codzienność. Pewnie tak jak i 35- piętrowy wieżowiec, w którym mieszka” – pomyślałem.

Perła Orientu

W zachwytach nad światową wystawą Expo w 2010 roku przeczytałem opinię, że postawiony na tę okoliczność chiński pawilon stanie się symbolem Szanghaju. Moim zdaniem, nie ma na to szans. Czerwony pawilon będzie ciekawą pamiątką po światowej wystawie i kolejną atrakcją miasta.

Szanghaj ma już swój symbol – wieżę telewizyjną Oriental Pearl. Równie dziwaczna i pokraczna jak „dama Paryża” Gustawa Eiffla, równie zmysłowo piękna i skupiająca na sobie uwagę. Szanghajską wieżę na wyspie Pudong zobaczyłem już pierwszego wieczoru. Mieniła się perłowymi światłami i była otoczona alejkami drzew obwieszonych lampkami grającymi fortepianową muzykę.

Podziwiałem ją następnego dnia z perspektywy Bundu, nabrzeżnej promenady, stojąc w tłumie Chinek, które osłaniały się przed palącym słońcem kolorowymi parasolkami. Patrzyłem na nią podczas rejsu statkiem po rzece Huangpu w blasku zachodzącego słońca. Zawsze wyjątkowo piękna. Choć, jak później usłyszałem od poznanego Chińczyka, szanghajczycy są bardziej dumni z pobliskiego wysmukłego Shanghai World Trade Center, trzeciego co do wielkości budynku na świecie (492 m) czy Tower Jin Mao (366 m).

Dla mnie jednak zdecydowanie wieża jest number one. Tak jak i oglądana z jej wysokości panorama miasta. Zwłaszcza wieczorem, kiedy Szanghaj jest rozświetlony bardziej niż Las Vegas a po rzece pływają obładowane turystami kolorowe statki. „Perła” nie ma sobie równych, przynajmniej tak będzie dopóty, dopóki w Szanghaju nie powstanie coś równie interesującego. A na to się zanosi. – Będziemy mieć kolejne wieżowce na Pudongu, zobacz – już się budują – pokazywała mi z dumą Chinka Jean, studentka anglistyki poznana podczas rejsu statkiem.

Będziemy Chińczykami

„Wszyscy kiedyś będziemy mówić po chińsku” – to znowu Witkacy. Myślałem o tym, spacerując po słynnym handlowym deptaku Nanjing Road wśród nieprawdopodobnego tłumu Chińczyków i cudzoziemców czy po wybrzeżu Bund „napakowanym” budynkami w stylu zachodnim. Włócząc się miedzy eleganckimi willami Koncesji Francuskiej, popijając kawę na ulicy Duolun w dzielnicy Hongkou, gdzie narodził się chiński komunizm, czy błądząc po uliczkach starego miasta Nanshin (Stare Miasto).

Szanghaj to zapierająca dech w piersiach różnorodność. Dwudziestomilionowa metropolia z apartamentowcami – gigantami i piętrowymi estakadami. Ale też miasto pełne wąskich uliczek, posklecanych drewniano-kamiennych domów z wystającymi na zewnątrz pordzewiałymi klimatyzatorami i prętami do suszenia bielizny. Tam miejscowi dentyści przyjmują pacjentów na drewnianych krzesłach w przybudówkach bez prądu, a kobiety piorą na tarkach. I Galerii handlowych z podróbkami najnowszych kolekcji. Do wyboru, do koloru.- You mei you Patek? – zagadnąłem Chińczyka w galerii handlowej Xiangyang. – Patek?..a wo you – odpowiedział podając mi całą szufladę tych szwajcarskich zegarków. Oczywiście podróbek. Kupiłem jeden za 60 juanów (ok. 30 zł). I chodzi do dziś.

Są też designerskie restauracje, a obok nich uliczne kramy, gdzie jedzenie sprzedaje się z plastikowych misek. Aleje z neonami światowych marek, a za rogiem targowiska zwierząt z kotami i psami w klatkach oraz robakami sprzedawanymi na sztuki. Urokliwe, czerwone lampiony i kiczowato oświetlone na różowo salony fryzjerskie i masażu, do których zaprasza obsługa z nastroszonymi fryzurami w kolorze kafei. I osnute dymem od kadzideł świątynie.

Szyk w pidżamie

W Szanghaju zatrzymałem się w hotelu z dala od turystycznego centrum metropolii. W miejscu, gdzie Chińczycy spacerują całymi dniami w pidżamach. Czystych, wyprasowanych, w kwiatuszki i do kompletu. Nie przypuszczałem, że zobaczę taki obrazek. Tym bardziej że przed Expo chińskie władze starały się oduczyć mieszkańców noszenia się po domowemu, tak jak i plucia na ulicach. Wydrukowano nawet ulotki z tym co wypada, a czego nie.

W sąsiedztwie hotelu miałem wszystko, co trzeba: naprzeciwko bank, obok restauracja, jedna, druga i kolejna, małe sklepiki, dwie cukiernie, a za rogiem stacja metra i Carrefour.- Hello – zaczepiali mnie młodzi fryzjerzy, kiedy rano i wieczorem przechodziłem koło ich zakładu. Nie dałem się skusić na strzyżenie i masaż za 20 zł. Spieszyłem się do pobliskich barów, by coś zjeść naprędce i w drogę. Za 3 zł pierożki gotowane na parze i nadziewane różnorakim mięsem lub zieleniną – pyszne. Za złotówkę, dwie – szaszłyki z tofu, mięsa. Kurczaki, wieprzowina przyprawiane na różne sposoby.

W Chinach nie sposób umrzeć z głodu. Przynajmniej w Szanghaju, gdzie jedzenie jest na każdym kroku. Niemal codziennie późnym wieczorem, kiedy restauracje były już pozamykane, jadłem w ulicznych barach. Oświetlonych często tylko wiszącą na kablu gołą żarówką. Gdzie za siedzenie służyły skrzynki po piwie lub małe, plastikowe stołeczki.Towarzyszyli mi zwykle Chińczycy – prawdopodobnie skończyli właśnie pracę. Młodzi zajęci byli grą na konsoletach albo rozmawiali nieprzerwanie. Starsi, zmęczeni, jedli powoli. – Ni shi naguoren ma? – zaczepiali mnie. Bolan (Polska), Bolanren (Polak) – odpowiadałem i niemal zawsze słyszałem przeciągłe „aaa…”. Nic więcej.

Keukenhof już od sześćdziesięciu dwóch lat przyciąga miliony turystów z całego świata. Kolorowe kobierce rozścielone pośród majestatycznych drzew w parku i nad wodą, budzą prawdziwy zachwyt, a do tego jeszcze wystawy kwiatów w pawilonach, ogrody inspirujące, stworzone dla miłośników ogrodnictwa, by mogli czerpać z nich pomysły do swoich własnych ogrodów i ogródków, a także specjalne atrakcje dla dzieci – w Keukenhof można spędzić cały dzień, nie nudząc się ani chwili.

- Na stałe mamy zatrudnionych 30 ogrodników, a przez dwa miesiące w roku, kiedy ogród otwarty jest dla zwiedzających, jest łącznie 850 pracowników – opowiada Sylwia. Żeby zwiedzić Keukenhof, potrzeba kilku godzin, bo ogród zajmuje ponad 30 hektarów.

Ogrodnicy mają tu co robić. Jesienią w ogrodzie wysadzają ręcznie 7 milionów cebulek dostarczanych przez holenderskie firmy ogrodnicze, które posiadają tzw. królewską gwarancję. Rośnie tu 2 500 drzew w 87 gatunkach. Ale Keukenhof to również największy w Holandii park rzeźb i najczęściej fotografowane miejsce na świecie.

- W ubiegłym roku odwiedziło nas ponad 9 tysięcy turystów z Polski. Łącznie mieliśmy aż 900 tysięcy gości. Mamy nadzieję, że w tym sezonie Polaków będzie jeszcze więcej – dodaje Sylwia.

Maria Kaczyńska w alei sławnych kwiatów

Kształty, kolory i zapachy kwiatów zachwycają. Przechodzimy do alei sław, gdzie rośnie wiele „znanych” tulipanów nie tylko ze świata kultury i polityki, ale też z kreskówek. Są m.in. Władimir Putin, Myszka Miki, Kaczor Donald, teletubisie, Peter Paul Rubens,  Swietłana Miedwiediew i Maria Kaczyńska.

Tulipana, nazwanego cztery lata temu imieniem naszej pierwszej damy,  wyhodował Holender Jan Ligthart. Odmiana posiada barwę kremową, a jej przygotowanie zajęło Ligthartowi 18 lat. Jest zarejestrowana przez Holenderskie Królewskie Powszechne Stowarzyszenie dla Cebul Kwiatowych jako jedna z 4500 odmian tulipanów. Kwiat jest odporny na niskie temperatury i nagłe zmiany pogodowe.

- Już za kilka dni tulipany „Maria Kaczyńska” powinny zakwitnąć, zazwyczaj rozkwitają w drugiej połowie kwietnia – wyjaśnia Sylwia.

Polska promocja: Chopin z kwiatów, Pudzian i figura Jana Pawła II

Ale w tym roku nie tylko tulipany przyciągają do ogrodu turystów. Od kilku lat, co roku główna wystawa w ogrodzie podporządkowana jest innemu tematowi przewodniemu. W tym roku w ogrodzie promuje się nasz kraj pod hasłem „Polska – Sercem Europy”.

Jedną z atrakcji jest ogromny portret z kwiatów (12 x 20 m),  przedstawiający Chopina. Do jego ułożenia zużyto 50 tysięcy cebulek. Tulipany właśnie rozkwitają. W hali wystawienniczych jest też fortepian otoczony kwiatami i fiat 126p.

Pomiędzy głównym wejściem do ogrodu a zwodzonym mostkiem można także oglądać ekspozycję „Duch Solidarności” poświęconą zmianom w naszym kraju. A w ogrodowej restauracji są napisy „smacznego” i zdjęcia polskich starówek.

Polskę promuje też siłacz Mariusz Pudzianowski, którego tekturową postać ustawiono przy wejściu do jednego z pawilonów oraz manekin papieża Jana Pawła II. – To chyba przesada – słyszałem komentarze zniesmaczonych Polaków.

Ciekawostki o Keukenhof

historia

W XV w. tereny dzisiejszego ogrodu należały do holenderskiej księżnej Jakoby z Bawarii, która spędzała tutaj sporo czasu, głównie polując. Zbierano tu zioła dla zamkowej kuchni, stąd też nazwa Keukenhof – „ogród kuchenny”.

Dzisiejszy ogród założył w 1949 r. ówczesny burmistrz Lejdy,
z inicjatywy hodowców i eksporterów cebulek, którzy w ten właśnie sposób – „na żywo”, chcieli zaprezentować swój towar. Z biegiem lat w ogrodzie pojawiły się też rośliny wieloletnie, krzewy i nowe drzewa.

Układ przestrzenny majątku Keukenhof, który był wówczas w posiadaniu bogatej rodziny kupieckiej Van Pallandt – w stylu angielskiego ogrodu krajobrazowego – powstał jeszcze  w 1850 r. wg wcześniejszego projektu znanych architektów krajobrazu, ojca i syna Zocherów, tych którzy stworzyli też m.in. amsterdamski Vondelpark. Beukenlaan (Aleja Bukowa)
z majestatycznymi drzewami, tak jak i pierwsze kanały, pochodzą z tego właśnie okresu. W 1999 r. ogród powiększono o 4 ha, na których powstały, m.in. Ogród Konwencjonalny w kształcie wachlarza, otoczony murem Ogród Zamkowy oraz labirynt.

wystawy w pawilonach

Co roku w Keukenhof odbywa się ponad 20 wystaw kwiatów w pawilonach m.in. największa na świecie Wystawa Lilii i  Wystawa Orchidei z tysiącami kwitnących storczyków.

21 IV Parada Kwiatów

Tradycyjna parada kwiatów regionu „cebulowego”. Jest najbardziej znaną paradą w Holandii. Platformy i bogato udekorowane kwiatami pojazdy przejeżdżają 40-kilometrowy odcinek drogi
z Noordwijk do Haarlem, przy akompaniamencie maszerujących orkiestr. Wieczorem pięknie oświetlone platformy można podziwiać w Haarlem.

godziny otwarcia i ceny biletów w 2012 r.

Ogród otwarty jest od 22 marca do 20 maja codziennie w godz. 8.00-19.30

(kasy czynne do godz. 18.00).

Dorośli:  14,50 euro

Dzieci 4 – 11 lat:   7 euro

jak dojechać?

Keukenhof położony jest w regionie upraw cebulek pomiędzy Amsterdamem i Hagą połączonych autostradami: A4 i A44. Z A4 należy zjechać zjazdem 4, następnie drogą N207 kierować się na Lisse, natomiast z A44 należy zjechać zjazdem 3 Noordwijkerhout/Lisse i kierować się drogą N208 również na Lisse. Po dotarciu do Lisse kierowcy z łatwością odnajdą drogę do Keukenhof dzięki drogowskazom z napisem „Keukenhof”.

W okresie otwarcia łatwo jest dojechać do Keukenhof korzystając z komunikacji publicznej. Uruchamiane są specjalne linie autobusowe, którymi można dojechać z lotniska Schiphol oraz z Lejdy i Hagi. Najprościej i najszybciej dojechać autobusem linii 58.

Kościoły Ortodoksyjne nie uznały reformy kalendarza liturgicznego dokonanej przez rzymskiego papieża Grzegorza i dla celów liturgicznych uznają wciąż Juliański Kalendarz. Nadejście Wielkiego Tygodnia oznacza początek intensywnych przygotowań porządkowo – kulinarnych do świąt.

Kobiety pieką ciasta serowe „flaouna”, inne ciasta i chleby świąteczne. Dzieci zbierają żółte stokrotki, którymi będą farbować pisanki na intensywny kolor. Potem, przy świątecznym stole będą walczyć na ugotowane na twardo jajka – pisanki. Zabawa polega na stukaniu jajkiem o jajko tak, aby rozbić skorupkę jajka przeciwnika. Kto wygra temu pisane jest szczęście.

Od poniedziałku we wszystkich domach odbywają się generalne porządki. W Wielki Piątek od samego rana młode dziewczęta dekorują kościoły różnokolorowymi kwiatami i przygotowują grób Chrystusa.

Kościół św. Łazarza w Larnace, lokalne społeczności, zwłaszcza wiejskie, rywalizują na najpiękniej przygotowany grób Pana. Aż do soboty w kościołach wierni czuwają przy grobie Chrystusa, a uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczynają się już o północy z soboty na niedzielę.

W niedzielę rano wszyscy się weselą ze Zmartwychwstania Pańskiego. Niedziela i poniedziałek wielkanocny to dni radosnych nabożeństw kościelnych, a także ucztowania w gronie rodziny, przyjaciół i turystów, którzy są bardzo mile widziani przy świątecznych stołach Cypryjczyków.

Więcej o Cyprze: visitcyprus.com

Zwolennicy byłej premier nie ustępuję. W miasteczku namiotowych, które powstało w sierpniu 2011 roku na głównej ulicy Kijowa Chreszczatyk wciąż mieszka około 80 osób (na początku było ich około 200). – Julia do więzienia trafiła przez politykę – mówi mi Oksana, jedna z protestujących kobiet. Ubrana w futro, opatulona chustą rozdaje przechodniom ulotki, plakaty, kalendarzyki i miasteczkowe gazety. Na wszystkich materiałach zdjęcia Julii Tymoszenko.

ZDJĘCIA Z MIASTECZKA
JULII TYMOSZENKO

Oksana ma 69 lat, jest emerytowaną urzędniczką z Doniecka. W miasteczku od 8 sierpnia. – W połowie lipca przyjechałam do Kijowa do córki na wakacje. Kiedy nasza piękna Julia trafiła do aresztu, pożegnałam się z córką, spakowałam i tu się przeprowadziłam – opowiada. Jedzenie przynosi jej córka, podobnie jak herbatę w termosach. Córce oddaje do prania ubrania. A lokatorzy pobliskiej kamienicy udostępniają jej łazienkę.

W namiocie mieszka z Wasiliną (lat 52), bezrobotną nauczycielką historii z Kijowa. W weekendy odwiedza ja wnuczek Yegor Jurkin. Chłopiec, podobnie jak lokatorzy namiotów ma pod szyją wywiązaną białą chustę z napisem „Blok Julii” i czerwonym sercem, które jest znakiem rozpoznawczym koalicji politycznej skupionej wokół Tymoszenko. W klapie znaczek z podobizną skazanej.  – Przynosi mi kiszone pomidory i pierożki z mięsem. Córka je robi, pracuje niedaleko w barze obiadowym – wyjaśnia mi Wasilina wizytę Yegora.

Milicja was tu nie nęka? – podpytuję widząc patrole krążące wokół obozowiska.

- Otaczają nas, gdy zaczynają się większe protesty na ulicach, ale do samego miasteczka rzadko zaglądają. Chociaż na początku byli agresywni, nie chcieli nam pozwolić na rozbicie namiotów – odpowiada Oksana.

Jak przetrwacie zimę w namiocie?

- Mamy ciepłe koce, namiot od środka wyłożony kartonami. My jesteśmy silne kobiety, tak jak Julia. Nie ustąpimy. Będą nas stąd musieli siłą wypędzać. To wszystko przez Janukowycza i tyle. Ukarał ją, bo chciała zbliżyć się do Unii Europejskiej – protestujące panie nie mają wątpliwości.  – Weź zdjęcia naszej Julii i rozdaj w Polsce. Mów wszystkim, co się tutaj dzieje – proszą.